Sinds kort loop ik stage op de buitenland- en defensieredactie bij EenVandaag. Een plek waar ik vooraf behoorlijk naar op keek. Toch was het ook spannend! Niet omdat ik niet klaar was voor de praktijk. Integendeel. Na drie jaar School voor Journalistiek had ik enorm veel zin om al het geleerde in het echt toe te passen.

Foto: Ben Krewinkel

Tot nu toe voelt EenVandaag als een journaal met ademruimte. Een item mag soms zes minuten zijn en er is ruimte voor achtergrond en context. Precies de journalistiek die ik interessant vind. Mijn specialisatie Cross-Border Journalism en mijn interesse in (geo)politiek komen hier mooi samen. Dat ik nu op deze redactie zit, voelt dan ook als een enorme kans om nog meer te leren.

Iedereen om me heen lijkt precies te weten wat er moet gebeuren. Iemand belt een bron, een ander schrijft een tekst, er wordt gemonteerd, radio gemaakt en een onlineverhaal bijgehouden. Ondertussen moet de uitzending op tijd af. Het is een geoliede machine.

Dan is het voor mij gek om niet meer op Heidelberglaan 15 te zitten. Daar weet ik precies wie ik ben en wat ik moet doen en is leren het doel: iets maken, feedback krijgen en opnieuw beginnen. En weet ik bij welk team ik hoor.

Dat is misschien wel mijn grootste gewenningsproces: hoe word je onderdeel van een nieuwe redactie? Niet alleen journalistiek, maar ook sociaal. Wanneer stap je op iemand af? Wanneer kun je iets vragen? Wanneer kun je beter even wachten? Wat mag je van een collega verwachten? En hoe weet je wanneer iemand tijd heeft om je iets uit te leggen?

Het klinkt misschien klein, maar juist die dingen leer je pas in de echte praktijk. Mijn stagebegeleider helpt daar enorm bij. Ik kende haar al van een eerdere meeloopweek, maar het is fijn om te merken dat ik hier niet als stagiair-met-zijwieltjes word behandeld. Ik word serieus genomen. Als iets goed gaat, krijg ik dat te horen. Als iets beter kan, ook. En juist dat vind ik fijn.

Op dit moment ben ik nog het tandwiel dat moet uitzoeken hoe het precies meedraait. Ik durf echt wel vragen te stellen en ben niet bang om ‘dom’ over te komen. Maar iedereen werkt zo hard dat het juiste moment vinden om iets te vragen, nog lastig is. Dan ben ik bang dat ik in tegenstelling tot oudere stagiairs, te veel vraag, terwijl ik diep in mijn hart ook weet dat ik niet moet vergelijken.

Ik ben niet de enige die stage even wennen vind. Ik hoor hetzelfde van vriendinnen die ook stagelopen. Hoe moet je je als beginnend journalist eigenlijk gedragen? Maar omdat ik deze vijf maanden stage maar één keer krijg, heb ik mezelf voorgenomen zo vaak mogelijk ‘ja’ te zeggen, kansen te pakken en mijn nieuwe collega’s vooral ook te vragen hoe ik mijn plek als stagiair kan vinden.

Suzanne Borsboom