Het voelt alsof ik op de rand van een duikplank sta. Niet omdat ik niet kan zwemmen, dat heb ik de afgelopen jaren op de School voor Journalistiek wel geleerd, maar omdat het water ineens dieper lijkt. Serieuzer. Minder overzichtelijk. Alsof er straks niemand meer langs de kant staat om te zeggen of ik het goed doe.

Foto: Ben Krewinkel

Ik zit nu in mijn minor, na de zomer begin ik aan mijn stage en daarna volgt het afstuderen. Nog drie stappen verwijderd van de uitgang van de SvJ. Waar dat eerst ver weg voelde, merk ik nu hoe dichtbij het eigenlijk is. Alsof alles wat ik de afgelopen jaren heb geleerd langzaam toewerkt naar één vraag: kan ik het straks ook alleen?

Onlangs las ik een interview op NPO Doc over makers die zich afvroegen hoe groot de stap is van werken binnen een beschermde omgeving naar maken ‘voor het echie’. Wat me daarin raakte, was niet het antwoord, maar het gevoel eronder. Dat moment waarop iets wat veilig voelde langzaam verdwijnt. En dat je pas later beseft hoeveel je aan die veiligheid hebt gehad.

Ik ben veel op de Heidelberglaan 15. Lange dagen, redactieruimtes, verhalen die ontstaan en net zo vaak weer sneuvelen. Ik denk aan de momenten waarop ik vastliep in een edit en even naar Ewald liep met de vraag: ‘Zit ik nog goed?’ Aan medestudenten die inmiddels vrienden zijn geworden en precies begrijpen waar je tegenaan loopt, omdat ze er zelf ook middenin zitten.

In het onderwijs noemen ze dat scaffolding: eerst leer je met begeleiding, daarna wordt die steun langzaam afgebouwd tot je het zelfstandig kunt. Onderwijskundige Lev Vygotsky noemde dat de ‘zone van naaste ontwikkeling’: het gebied tussen wat je zelf kunt en wat je met hulp nét wel kunt. Misschien is dat precies wat de SVJ de afgelopen jaren voor mij is geweest. Geen plek die me vasthoudt, maar een plek die me langzaam heeft losgelaten.

Want als ik eerlijk ben, dacht ik 2 jaar geleden ook niet dat ik nu een professionele documentaire zou kunnen maken. Of politici zou interviewen zonder dicht te klappen. Toch gebeurde het. Eerst met begeleiding. Daarna steeds iets meer alleen. Misschien zit daar wel de echte geruststelling.

Niet dat het straks minder spannend wordt, maar dat ik inmiddels bewijs heb dat ik kan leren zwemmen zonder zwembandjes. Dat die begeleiding er nooit was om afhankelijk van te blijven, maar om uiteindelijk zonder te kunnen.

Voor nu sta ik nog even op die duikplank. Met gezonde spanning, een hoofd vol vragen en alles wat de afgelopen jaren me hebben geleerd ergens onder het wateroppervlak. En misschien is springen juist het bewijs dat het gewerkt heeft.

Suzanne Borsboom

Tips zijn welkom 
Kijk hier (https://www.youtube.com/watch?v=zdwpso4sRjY) als je wilt weten wie er in de redactie van SVJmedia zitten. Mail ons svjmedia@hu.nl als je leuke tips hebt voor ons en als het jou ook leuk lijkt om in de toekomst ook (video)verhalen te maken voor dit platform voor en door jonge journalisten van de School voor de Journalistiek Utrecht.