De regen klettert op de straten, maar onder de overkapping aan de voorkant van de kroeg is het droog en gezellig. Het is even voor negenen op een doordeweekse donderdagavond. De damp van natte jassen mengt zich in de buitenlucht met de geur van sigarettenrook en vers getapt bier. Een handjevol gasten staat te kletsen en leunt nonchalant tegen de sta-tafels. Vanavond is niet zomaar een avond: de bal gaat eindelijk rollen voor de openingswedstrijd van het WK, Mexico speelt thuis tegen Zuid Afrika.
Zodra de klok negen uur slaat, verplaatst de roezemoezende meute zich naar binnen. De deuren zwaaien open en onthullen een warm, bescheiden en oergezellig bruin café. Het is geen massale hal, maar juist de knusse afmetingen versterken het authentieke kroeggevoel. Aan de achterwand projecteert een beamer de felgroene grasmat de donkere ruimte in. Dat deze kroeg voetbal ademt, is direct bij binnenkomst overduidelijk. Het plafond is veranderd in een zee van kleur: een rood-wit-blauwe vlag domineert de ruimte, omringd door tientallen kleine oranje vlaggetjes die boven de bar hangen. Aan de muren hangt een mix van verschillende voetbalitems naast elkaar. Tussen de WK-versieringen door zie je overal subtiele verwijzingen naar het clubvoetbal, wat sjaaltjes van Ajax hangen aan de muur en zelfs een Feyenoord-shirtje siert de wanden.
Er klinkt het geluid van klinkende glazen en bulderende glimlachen. Dan, nog voordat iedereen goed en wel zit, barst het los. Het is pas de negende minuut van de wedstrijd wanneer het eerste doelpunt voor Mexico valt. Er wordt verrassend hard voor dat doelpunt gejuicht. In de kroeg zie ik lachende gezichten en gebalde vuisten, vrijwel het merendeel van het café blijkt vanavond vurig op de hand van Mexico te zijn. De Mexicanen, die op het grote scherm nét de score openden, kunnen blijkbaar rekenen op de onvoorwaardelijke en luidruchtige steun van de aanwezige Nederlandse stamgasten.
Aan een van de tafels zit vaste stamgast Rita de Cassia Pereira. Ze veerde zojuist vol enthousiasme op bij het doelpunt en deelt high-fives en knuffels uit. Hoewel ze vanavond luidkeels voor de Mexicanen juicht, ligt haar hart toch echt bij een ander land. Rita is namelijk geboren in Brazilië, maar woont inmiddels alweer vijfentwintig jaar in Nederland vanwege de liefde. ‘Brazilië wordt dit jaar kampioen,’ zegt ze beslist, met een twinkeling in haar ogen. De absolute overtuiging in haar stem laat geen millimeter ruimte voor twijfel. Aankomende zaterdag speelt haar thuisland de eerste wedstrijd en je merkt aan alles dat de WK-spanning bij Rita al door de aderen giert. Toch schuilt er een flink dilemma in haar de komende weken, mocht het toernooi vorderen. ‘Stel dat Brazilië tegen Nederland moet, dan weet ik eerlijk gezegd niet meer voor wie ik moet zijn. Mijn man is Nederlands, en ik woon hier al zo lang… Dat zou echt ontzettend moeilijk zijn!’
Terwijl de Braziliaanse volop gelooft in de gouden wereldbeker, heerst er bij de Nederlandse gasten aan de bar vooral een nuchter en typisch Hollands cynisme. Komende zondag treedt het Nederlands elftal voor het eerst aan, maar de verwachtingen in de kroeg zijn opvallend laag. Mensen verwachten niet dat Oranje goed zal spelen. Achter de houten bar staat barvrouw Cindy van den Heuvel. Ze deelt de algemene teneur van haar gasten. ‘Mensen hebben er nog niet zoveel vertrouwen in,’ vertelt ze. ‘Ik hoor veel gasten zeggen: we komen niet verder dan de derde ronde. We zullen het allemaal een beetje moeten afwachten.’ Zelf heeft ze stiekem eigenlijk ook niet heel veel vertrouwen in een denderend toernooi voor het Nederlands elftal, al hoopt ze er onder andere vanuit zakelijk oogpunt natuurlijk vurig op. ‘Voor de horeca zou het geweldig zijn,’ legt ze uit. ‘Als ze een ronde verder komen, kan de horeca ook meer uitbreiden.’
De beloofde massale stormloop is vanavond, bij deze eerste wedstrijd zonder enig Nederlands belang, in elk geval nog uitgebleven. ‘Er is vanavond nog niet per se ander publiek in de kroeg dan normaal. Dat zal pas komen zodra Oranje moet spelen.’ Daarom is ze alvast voorbereid op wat de komende weken mogelijk gaan brengen. De sfeervolle versieringen heeft ze al opgehangen en de koude kelder is tot de nok toe gevuld. ‘Daar houd je natuurlijk wel rekening mee. Meer bier op voorraad voor de aankomende wedstrijden van Nederland, en dan maar hopen dat het allemaal opgaat.’ Uiteindelijk is het voor de barvrouw niet alleen een kwestie van kale omzetcijfers, maar vooral van de gedeelde beleving. ‘Waar ik het meest naar uitkijk als barvrouw? De gezelligheid, natuurlijk. En meer volk over de vloer. Dat ze straks allemaal in het oranje binnenkomen en gezellig zijn. Daar is het om te doen.’
Buiten klettert de regen onverminderd door, maar binnen is de sfeer warm. Het bier stroomt rijkelijk, de beamer werpt zijn licht over de gezichten, en het WK is nu écht officieel begonnen. In een wedstrijd waarin maar liefst drie rode kaarten werden getrokken, heeft Mexico overtuigend van Zuid-Afrika gewonnen met 2-0. Het is nog maar een paar nachtjes slapen tot het cynisme deze zondag toch weer plaatsmaakt voor die onvermijdelijke, oer-Hollandse vlaag van oranjekoorts.
