MÁXIMAPARK – De Loop van de Leidsche Rijn was weer een groot succes. Afgelopen zondag liepen duizenden mensen, van jong tot oud, met en zonder beperking, een ronde in het grootste park van Utrecht. Om een persoonlijk record te halen, zichzelf eens uit te dagen of gewoon voor de lol. Met daarachter een kracht die voor sommige fanatiekelingen belangrijk is geweest: de haas.
De zon breekt door als honderden deelnemers zich klaarmaken voor de tien kilometer. Dit is al de zoveelste loop van de dag: de wandelaars begonnen om half tien, verschillende leeftijden hebben daarna de Lint-Wurmpie-loop voltooid en de laatste mindervaliden wandelen de finishlijn over. ‘We hebben als doel hardlopen toegankelijk te maken voor jong en oud’, licht Bert Eskes toe, organisator van het evenement. Hij zit in een losstaande unit waar spullen in staan die je verwacht bij zo’n evenement: goedkope stoelen, grote klemmen, tassen met eenvoudig eten en drinken. Buiten staat een tafel met koffievlekken die doen vergeten dat de tafel daadwerkelijk wit is geweest. De geur van goedkope koffie die naar binnen komt drijven maakt het een typisch evenement.
Het terrein, het deel van het Máximapark grenzend aan de Europaweg tussen Vleuten en de Meern, is al vanaf ‘s ochtends vroeg een grote mengelmoes van verschillende leeftijden en afkomsten. Er knalt muziek uit de rondom staande speakers, een zangeres probeert tevergeefs de stem na te bootsen van verschillende zangers en er staan overal tentjes met verschillende doelen. Voor de jonge generatie is er een tentje waar gebouwd kan worden met lego, een springkussen en een Twister-spel dat al onder de modder zit. Er is EHBO aanwezig en een hoop zilveren afzethekken waar geïnteresseerden tegenaan leunen.
Op jacht naar een persoonlijk record
Door de menigte heen beweegt zich ook Kees Boxma. Met een wit petje dat achterstevoren is gedraaid, met onduidelijke opdruk, gestroomlijnde zonnebril en een fluorescerend geel hesje valt deze haas wel degelijk op. Hoewel hij zeker niet een van de eersten is die zich verzamelt aan de start, eindigt hij daar toch vooraan, samen met een andere haas. Aan weerszijden spreken familie, vrienden en onbekenden de hardlopers bemoedigend toe, wachtend onder de rode boog. Sommigen met borden waar aanmoedigende teksten op staan geschreven, anderen met de telefoons hoog in de lucht. Na een vergeefse poging zijn stijve benen wat losser te maken – hij heeft de dag hiervoor elf uur in de auto gezeten – klinkt het startsignaal en sprinten de eerste deelnemers weg, gevolgd door de rustig oprukkende Boxma.
Hazen zijn getrainde hardlopers die volgens een vlak schema lopen en zo hun eindtijd van tevoren min of meer kunnen bepalen. Zij staan als het ware in dienst van andere hardlopers die op hun expertise en ervaring vertrouwen en hen door de wedstrijd leiden. De hazen zijn te herkennen aan hun hesje of, tijdens marathons en andere lange afstanden, aan het woordje ‘pace’ op hun startnummer. Sommige hazen houden de hardlopers uit de wind, anderen sporen hen aan sneller te lopen of gemotiveerd te blijven en weer anderen winnen – af en toe – zelf een wedstrijd. En sommigen doen alles tegelijk.
Tot deze laatste groep behoort Boxma vandaag niet. Na drieëntwintig minuten en zes kilometer vanaf de start verschijnt de eerste loper van de tien kilometer, en het zal nog een paar minuten duren voordat Boxma verschijnt met zijn groep. De eerste haas verschijnt, gevolgd door twee hardlopers. De bijdrage van deze haas lijkt, tot nu toe, slechts marginaal. Maar wanneer Boxma dan de hoek om komt, is het effect van de haas direct zichtbaar: achter hem hebben vijftien hardlopers zich verzameld.
Hij merkt dat de groep er zin in heeft, dus na wat overleg voert hij het tempo nog wat op. De groep dunt later nog wat uit, doordat sommigen hun haas inhalen. Het laatste stuk trekt wat er nog over is van deze groep een eindsprint en loopt Boxma uiteindelijk samen met een kameraad de race uit, dertig seconden sneller dan de geplande vijfenveertig minuten.
Voor de lol
Bij het tentje ‘infostand’ trekt Boxma zijn hesje uit. ‘Volgens mij zijn er wat persoonlijke records gehaald vandaag’, zegt hij met een ietwat gejaagde ademhaling. ‘Ik heb veel high-fives gekregen, dus ze waren echt blij. Het was weer een succes.’ De dynamiek en het doorzettingsvermogen van zijn groep waren zichtbaar tijdens de race. ‘Er zijn onderweg een paar mensen afgevallen, maar het grootste gedeelte van de groep is meegekomen. Op acht kilometer heb ik tegen de mensen gezegd die nog energie hadden, dat ze moesten wegwezen, en de laatste vijfhonderd meter heb ik iedereen die nog een eindsprint in zich had, een eindsprint laten doen.’
Wat offeren hazen op? ‘Niets, helemaal niets’, zegt Eskes, lid van dezelfde atletiekgroep als Boxma. ‘Ze vinden het gewoon leuk om te doen. Het is echt puur voor de fun.’ Ondertussen is Boxma – nu minder goed te traceren doordat hij zijn hesje heeft achtergelaten bij de infostand – verdwenen in de menigte, terwijl weer honderden deelnemers aan het zwoegen zijn, dit keer op de vijftien kilometer. Opnieuw begeleid en aangemoedigd door verschillende hazen, opnieuw op weg naar eindtijden om trots op te zijn.
