Wie had verwacht dat een dragqueen je leven zou redden?

Dit is een waargebeurd verhaal,  maar met een andere naam.

Dit is het verhaal van Mara.

Het is woensdag net als altijd, vandaag stopt de dag weer om kwart over twaalf. Dat betekent dat vandaag zij langer de tijd heeft. Het duurt toch nog even voor haar vader thuis is. Mara’s oudere broer zit al op de middelbare en die is nog lang niet thuis. Alleen haar moeder, maar dat moet lukken. Tijdens de rit in de schoolbus naar haar huis in de bijbelbelt denkt Mara na over het wachtwoord van de laptop. Zouden ze het weer veranderd hebben? Ah, nog een paar stoppen en dan is ze bij de busstop vlakbij haar huis, nog heel even. In haar gedachten hoort zij het nummer ‘Baby’ van Justin Bieber. Ze wil het hardop meeneuriën, maar er zitten kinderen om haar heen. Dus ze verschuilt zich achter haar lange lokken en probeert de rest van de busrit stil te zitten. De adrenaline stroomt al door haar aderen, en haar hart bonkt net ietsje harder dan normaal. 

Wanneer zij uitstapt, loopt zij zo snel als dat haar lange rok (die haar moeder voor haar heeft klaargelegd vanochtend) toelaat naar huis. Langs de koetjes-poster via de achterdeur naar binnen. Ze loopt langs het roze poppenhuis in de woonkamer en pakt de familie laptop. 

Mara gaat zitten aan de lange bruine eettafel, op de bruine stoel tegenover de muur, hier zit ze normaal nooit want wat als haar moeder haar ziet? Maar het is woensdag en haar moeder slaapt. Ze voelt zich rebels vandaag, in plaats van de Kliksafe restricties (online bescherming van de digitale wereld) op haar eigen account weg te halen, logt zij in op het account van haar ouders. En ja, het wachtwoord is hetzelfde. Haar schriftje en pen liggen naast de laptop klaar, net als de Action-oortjes.

De oortjes gaan in en met haar mond mimickt zij elke letter die zij intikt. Y-O-U-T-U-B-E. Welke nummers zijn trending? Hmm, nee toch eerst naar Justin Bieber kijken. Zo vlug als dat zij kan schrijft zij de tekst van het nummer in haar boekje voor later. Totdat Mara’s vader ineens achter haar staat. Ze vergrendelt het scherm, onschuldig en koeltjes, en ze vraagt haar vader of hij het wachtwoord kan intikken omdat ze niet meer in de laptop komt. Ze staat op zodat haar vader in de stoel kan zitten en na enkele seconden realiseert zij dat ze zichzelf niet heeft uitgelogd, maar alleen het scherm heeft vergrendeld. Haar hoofd racet terwijl ze een smoesje probeert te bedenken. Maar wanneer Justin Bieber op het scherm verschijnt haalt zij alleen haar schouders op en kijkt zij haar vader aan met haar grote blauwe ogen, alsof haar neus bloedt. Ze is pas negen en komt ermee weg, net op het nippertje.

Broek aan

Sinds dat zij jong is, is Mara al nieuwsgierig, maar zij zou nooit haar moeder durven teleur te stellen. Haar vader zegt dat altijd expliciet. Zo gaat zij elke zondag mee naar de kerk, ze luistert orgelmuziek voor plezier en ze draagt met trots haar lange rokken. Tot het moment dat elke ochtend het zwaarder werd om haar lange ongeknipte haar uit te kammen, om haar lange rok aan te doen en naar haar gereformeerde school te gaan. De dagen worden net zo donker als de zware wolken in Mara haar hoofd. Het gat in haar hart wordt steeds groter en groter. Haar moeder vertelde haar altijd over het moment waarop het gereformeerde geloof tot haar kwam. Dat moment zou snel komen en dan zou Mara het begrijpen, ze moet gewoon haar best doen.

Het moment komt niet.

Hoe langer zij wacht hoe donkerder de wolken in Mara haar hoofd. Zo donker als onweer en donder, een grote stormachtige regenbui en zij is bang dat het haar opslokt. Er moet iets veranderen, het is nu of nooit.

Het is de tijd dat Mara zich bevindt in haar openbare fotografieopleiding met haar onchristelijke medestudenten, dat die verandering plaatsvind. ‘Gaan ze mij raar vinden omdat ik bidt voor het eten?’ en ‘Praten ze negatief over mij achter mijn rug om?’ Zijn vragen die haar bezighouden, maar ze wordt al gauw gerustgesteld. ‘’We zijn stil voor je,’’ zegt haar nieuwe vriendin Robin. In de maanden die daarna volgen, worden Mara haar ogen geopend, de vragen die in haar hoofd rondspoken zijn vervangen met antwoorden: ‘het draait om mijn persoonlijkheid’ en ‘het boeit eigenlijk niemand dat ik gereformeerd ben.’ Maar wie is Mara nou echt?

Het is november 2018, een paar dagen voor haar zeventiende verjaardag. De twijfels van Mara in de kerk zijn zo groot geworden, dat haar innerlijke strijd ook tot een hoogtepunt komt. 

‘’Mama, papa..’’ Mara staat aan de keukentafel en ze kijkt naar haar handen.

‘’Ik wil in mijn uiterlijk dingen gaan veranderen.’’ Haar ouders zitten aan de keukentafel en ze zijn stil. ‘’Ik ga een broek dragen.’’ 

Ze ziet pijnlijke scheuten van verdriet in de gezichten van haar ouders terwijl haar vader bromt: “Dat is een slecht idee.’’

Ze voelt de grond onder haar voeten wegzakken en haar benen voelen wiebelig, maar ze moet doorzetten.

‘’Ik weet dat door een broek te dragen ik iets doe wat jullie niet fijn vinden, maar ik hoop dat jullie gelukkig worden door mij gelukkig te zien.’’ 

Mara kijkt naar haar ouders die haar niet willen aankijken, de stilte snijdt als een mes.

Ze keert zich om naar haar kamer, klaar voor de volgende ochtend en klaar om alles te verliezen. Klaar voor de teleurstelling en silent treatment van haar ouders, maar met haar broek aan.

Queer Club

Mara loopt langs de Amsterdamse grachten. Het is al donker en de straten zijn druk vol met uitgaansbezoekers. Ze gaat voorbij metrostation Rokin, langs de Munttoren richting Reguliersdwarsstraat. Op een gegeven moment staat zij stil, voor de ingang van de Queer club. Haar eerste club ooit. Het is haar eerste meeloopdag bij een van de boekingen van haar stagebegeleider. Zelfverzekerd haalt Mara diep adem en trotseert de ingang van de club, zij weet niet wat haar te wachten staat.

Bij binnenkomst gaan de alarmbellen af in haar hoofd. Mara wordt geconfronteerd met haar eerste dragshow van Vivaldi en niet zomaar een. Haar ogen glijden over het bebloede lichaam van de dragqueen naar de enorme siliconen borsten die zij aanheeft. Perfect haar en prachtige make-up en in haar handen; een siliconen hart. Wanneer ze de andere kant opkijkt ziet zij twee vrouwen in een heftige make-out sessie, mannen die sensueel tegen elkaar aan dansen, iedereen vol met glam, alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ze weet het allemaal vast te leggen met haar camera. Bij elke foto die zij schiet voelt ze een schok van adrenaline en die adrenaline voedt haar. Op elke verdieping en elke hoek van de dansvloer fotografeert zij de vrijheid die zij ziet. De vrijheid waar zij naar verlangt.

Mara loopt naar buiten, de muziek van Lady Gaga dreunt nog achter haar. Ze steekt een sigaret op en zonder dat ze het merkt vormt een lach op haar gezicht. Ze kijkt haar stagebegeleider aan en zegt: ‘’Ik wil hier nooit meer weg.’’ 

En weg gaat ze niet, Mara blijft bij de Queer club werken als ZZP’er voor de rest van haar studie. Elke week gaat zij met plezier naar haar werk en fotografeert zij de dragshows en bezoekers. Vanuit deze grote hoeveelheid aan foto’s maakt zij een afstudeerserie, voor de tentoonstelling van haar opleiding. 

Familie en vrienden verzamelen zich voor de ingang van Mara haar school. Popelend om alle foto’s van de afgestudeerden te bekijken. De deuren gaan open, het geroezemoes van de vele stemmen vullen de ruimte. Mara staat aan het eind van de tentoonstelling, door het geroezemoes heen hoort zij: ‘’Wauw, wat een mooie foto’s,’’ en ‘’Ik ben trots op jou, je hebt het heel goed gedaan.’’

Mara wacht en wacht en wacht. Haar foto’s zijn populair en ouders en vrienden van haar klasgenoten feliciteren haar, het enige naast trots wat zij voelt is eenzaamheid. Dan komt het, ‘’Wat waanzinnige mooie foto’s Mara, je ouders zullen wel blij zijn met een dochter als jij.’’

Ze forceert een half lachje. Mara staat alleen en dat weet ze dondersgoed, het is niet de eerste en zeker niet de laatste keer. Toch blijft ze wachten en wachten.

Rust en liefde

Het wachten duurt inmiddels 2 jaar en wanneer Mara gedwongen haar appartement in de randstad moet verlaten heeft zij geen andere keus dan weer terug naar de bijbelbelt te gaan. Terug in de wereld van restricties en terug in de wereld van regels. Doordeweeks voelt zij de liefde van haar ouders, wat altijd eindigt met een ‘’We hebben je gewaarschuwd.’’ Mara kan haar droom niet los laten, de Queer clubavond op de zaterdag suist in haar oren. Dit gaat alleen niet gepaard met de wereld van de gereformeerde kerk. 

Elke week reist Mara op zaterdagmiddag naar Amsterdam. Het moment dat zij de ingang van het hotel in loopt, voelt alsof ze voor het eerst in een lange tijd weer frisse lucht kan inademen. Dan begint het riedeltje, klaarmaken, reizen, foto’s maken, nog meer reizen en slapen. Zondag kan Mara niet naar huis, dat is de regel, want zondag is voor de zondagsheiliging: rusten en naar de kerk. Werken, winkelen of uitgaan mag echt niet. Dus wacht zij tot maandagochtend.

Maandenlang houdt zij dit vol, zo sterk is haar droom. Ze maakt kleine tussenstop met onderhuur terug in de randstad, waar zij ook haar eerste boeking krijgt voor een Queer festival. Toch is het in augustus 2025 pas echt zover. Het moment dat er een eind aan komt aan alle onzekerheid. Haar eigen appartement, en alleen die van haar, markeert het beginpunt van de rust, zelfliefde en ongefilterde passie waar zij haar hele leven al op wacht. Maar nog altijd zullen haar psalmboekjes met trots in haar boekenkast staan. 

Sinds de eerste twee decennia van de 21e eeuw is het percentage van kerk- en geloofsverlating onder jongeren hoog. KRO-NCRV stelt dat in 2025 slechts 42 procent van de jongeren van 15 jaar en ouder zich tot een religie te rekenen. 7 procent daarvan is aanhanger van een andere levensbeschouwelijke traditie dan rooms-katholiek, protestants of moslim. 

Voor reformerende kerken is dit een verdrietige uitkomst, hierover zegt het Reformatorisch dagblad: ‘’Ook reformatorische kerken krimpen inmiddels. Voor de jongste generaties Nederlanders is het christelijk geloof grotendeels buiten beeld geraakt. Ze groeien op zonder ook maar iets te weten van het geloof in een God Die alles schiep en Die Zijn Zoon, de Heere Jezus Christus, gaf tot een verzoening voor de zonden.’’

Jasper Heijting, journalist voor Reporters Online, is zelf ook gereformeerd opgegroeid. Hij schreef daarover: ’’Opgroeien in reformatorische kring maakt, dat je vergeleken met mensen die hier niet mee te maken hebben, heel veel hebt gemist. Door de indoctrinatie en het ontbreken van een ‘zelf’ betekende het dat je vooral leerde wat niet mocht, niet kon. Je leerde zondig te zijn, niets dan zondig.’’