De jaren zeventig waren de gouden tijden voor de visserij in Urk. Voor een groot deel van de bevolking van Urk was visserij hun baan. Maar waar de visserij ooit draaide om groei en opbrengst, staat de sector vandaag de dag voor grote veranderingen. Deze verandering komt door strengere regels, maar ook door een blik op de toekomst en verduurzaming.

In die tijd werd er op een andere manier gevist dan nu. Technieken waren minder gericht op duurzaamheid en meer op efficiëntie en opbrengst. Brandstof speelde een grote rol en er werd minder gekeken naar de impact op de zee. De visserij was vooral gericht op zoveel mogelijk vangen, met weinig beperkingen vanuit regelgeving.

Hendrik Kramer is een duurzame Noordzeevisser, hij vertelt dat er steeds meer verduurzaming is in de visserij, maar dit heeft ook een tegenprestatie. ‘’Op een duurzame manier vissen is duurder en kost uiteindelijk meer. Dus het maakt ondernemen zoals het nu is geregeld, moeilijker.’’

In de jaren zeventig werd er op een andere manier gevist dan nu. Technieken waren minder gericht op duurzaamheid en meer op efficiëntie en opbrengst. Brandstof speelde een grote rol en er werd minder gekeken naar de impact op de zee. De visserij was vooral gericht op zoveel mogelijk vangen, met weinig beperkingen vanuit regelgeving.

In onderstaande reportage gaat redacteur Hanne Messchendorp op pad naar Urk. Jacob van Urk, hij is voorzitter van PO-Urk/VisNed en Andreas Romkes, hij is al sinds zijn elfde visserman. Wat is de verandering van de jaren 70 en het heden op het gebied van de visserij op Urk?