Het Goois Vrouwenkoor bestaat dit jaar 15 jaar en dat moest gevierd worden met een lustrumconcert. Maar het jubileum is meer dan een feestje: het koor is in die 15 jaar uitgegroeid van één groep naar vier verschillende zijstromingen. Terwijl koren landwijd steeds populairder worden, bewijst het Goois Vrouwenkoor dat zingen samenbrengt. Met als thema LUST en het kleurenschema roze, rood en oranje werd er een bijzondere ervaring van gemaakt. Met 95 koorleden en dirigent Martina Tobin klonken er 17 nummers door het bos bij Landgoed Pijnenburg.

Na een lange wandeling door het bos, langs een pad met houtsnippers op de grond en daar boven een slinger met lampjes, ligt een kleine open plaats. Op 14 juni heeft het Goois Vrouwenkoor hier haar lustrumconcert gehouden. 15 jaar geleden is het koor opgestart. ‘Het begon met vier vriendinnen die gezellig samen wilden zingen. Ze startten het koor en ze begonnen met flyeren. Op de eerste repetitiedag waren er al 50 vrouwen,’ vertelt Catherine, koorlid van het eerste uur. ‘Meteen op de eerste dag hebben we zesstemmig halleluja gezongen. Iedereen was zo enorm enthousiast dat ze het aan iedereen gingen vertellen. Iedereen vertelde het door, op de hockeyclub, de tennisclub, aan vriendinnen en familie. De volgende woensdag waren we opeens met 120 dames.’

‘Ik heb alles meegemaakt, alle verschillende dirigenten; ik was er vanaf dag één,’ vertelt Catherine verder. Maar de groei stopt niet bij één koor. Uit het Goois Vrouwenkoor zijn vier zijstromingen ontstaan. Een daarvan begon in 2020, toen een klein groepje vrouwen ondanks de lockdown door wilde zingen. ‘Er is ook een jongerenkoor en nog twee kleinere koortjes,’ zegt Catherine. Koren zijn tegenwoordig steeds populairder aan het worden.

De dames worden door dirigent Martina Tobin opgeroepen voor de soundcheck. ‘We gaan nog een keer oefenen met oplopen en dan zingen we meteen even het eerste nummer,’ geeft Martina aan. De dames oefenen het oplopen. Op de tribune staan ze wiebelend met elkaar te kletsen. ‘Dames, we hebben even de focus nodig,’ zegt Martina. De dames gaan stil staan; het is voor een moment helemaal stil. Dan begint de muziek. De armen gaan direct de lucht in, er wordt gelachen en de zon breekt door de wolken. Het geluid van 95 vrouwenstemmen verspreidt zich door het bos. Aan de rand van de bomen blijven wat voorbijgangers staan om mee te luisteren; aan het eind van het nummer applaudisseren ze luid. Ze oefenen nog enkele andere nummers onder begeleiding van de bigband.

Wanneer de soundcheck over is, worden de gasten verwelkomd met de muziek van de bigband en hun zangeres. De dames van het koor beginnen met z’n allen te dansen op de muziek. Wanneer de eerste gasten binnenkomen, begroeten de koorleden hun vrienden en familie met een knuffel of een hand.

‘Mijn moeder, ik en mijn zussen, en mijn oudste dochter zitten allemaal in een koor. We gaan ook altijd bij elkaars concerten kijken. Een meerstemmig koor emotioneert mij, en ik denk dat het ook anderen emotioneert. Ik denk dat een groot koor, met zoveel verschillende stemmen, een gevoel van samenzijn kan brengen in een tijd waarin dat soms moeilijk te vinden is. Daarom denk ik dat koren steeds populairder worden, vertelt bezoeker Carla.

De bigband wordt zachter, de koorleden verdwijnen naar hun startpositie. En het vijftiende jaar van het Goois Vrouwenkoor wordt met een knaller en luid applaus ingeleid.