Eva Metselaar (2002) is schrijfster en oud-student van de opleiding Journalistiek. Tijdens haar minor begon ze met het idee voor haar boek Molukse Lente. Eva onderzoekt het thema generationeel trauma binnen de Molukse gemeenschap door verschillende interviews. Daarnaast vertelt ze over haar eigen zoektocht naar identiteit en deelt ze haar blik op de toekomst als vierde generatie Molukker.

Heb je altijd al een boek willen schrijven?

‘Het was mijn kinderdroom om een boek te schrijven, al wist ik nooit welke kant ik op wilde. Door mijn opleiding heb ik mijn journalistieke visie kunnen combineren met mijn eigen ervaringen, en zo is er een non-fictie interviewboek ontstaan.’

Hoe ben je begonnen en waarom de titel Molukse Lente?

‘Tijdens mijn minor Creative Storytelling werd ik uitgedaagd om na te denken over welk verhaal ik wilde vertellen. Ik dacht na over wat er in mijn eigen leven speelde en kwam al snel uit bij het thema generationeel trauma. In die periode was ik veel bezig met mijn eigen identiteit en vroeg me af waarom er zo weinig werd gesproken over het thema of de pijn. Zelf had ik veel vragen en besloot ik mijn eigen onderzoek te starten. Het was fijn om met gelijkgezinden over dit thema te praten, ook al gaat iedereen er op zijn eigen manier mee om.

Het uitschrijven van de interviews ging gelukkig soepel, omdat we dat tijdens de opleiding hebben geleerd. Ik werd goed begeleid bij het opzetten van het framewerk, dat ik gebruikte voor mijn afstudeerproject. Een jaar later heb ik het boek tijdens mijn fulltimebaan afgeschreven. In die korte periode heb ik ontzettend veel geleerd.’

Waar gaat het boek Molukse Lente over?

‘Het boek is een combinatie van verhalen over mijn eigen zoektocht naar mijn identiteit en tien levensverhalen van andere derde- en vierde-generatie-Molukkers. Het overkoepelende thema is generationeel trauma. Dat houdt in dat (groot)ouders getraumatiseerd zijn en dit trauma doorgeven aan hun kinderen. Naast veel Molukkers zijn er ook veel andere mensen die hiermee worstelen. Ik hoop met mijn boek te laten zien dat iedereen op een moment in zijn leven weleens tegen zichzelf aanloopt.

De tien geïnterviewden zijn niet representatief voor de gehele gemeenschap, maar ik ben blij dat zij op tien verschillende manieren laten zien hoe je met deze pijn en dit trauma kunt omgaan.

Ik wil juist hun verhaal belichten, omdat zij bereid zijn hierover te praten. De derde en vierde generatie zijn veel bezig met hun identiteit, omdat ze in Nederland zijn geboren maar ook Molukse roots hebben. Zelf ben ik half Nederlands en half Moluks. Ik zat heel erg tussen beide werelden in, wat zorgde voor een identiteitsstrijd.

Het boek begint daarom met een persoonlijk, autobiografisch deel, gevolgd door een theoretisch hoofdstuk over generationeel trauma. Daarna volgen verschillende gesprekken over uiteenlopende ervaringen. Thema’s die aan bod komen zijn onder andere vrouwelijk leiderschap, zichtbaarheid, thuiskomen in jezelf, collectiviteit en het leven tussen culturen.’

Wat neem je zelf mee uit de gesprekken?

‘Ontzettend veel. Aan het begin heb ik veel voorgesprekken gevoerd om te bepalen welke mensen ik wilde interviewen. Sommige gesprekken hebben me enorm verrast en liepen na verloop van tijd een totaal andere kant op, waardoor ik mijn vragen moest aanpassen. Omdat elk interview gebaseerd is op de Molukse cultuur, heb ik veel geleerd over mijn eigen zoektocht naar mijn identiteit.’

Wat hoop je dat mensen meenemen uit het boek?

‘Het doel is vooral om hoop en toekomst te belichten. De derde en vierde generatie zijn bereid hierover te praten, omdat zij steeds iets verder van de pijn af komen te staan. Ik wil focussen op hoe wij onze gemeenschap in Nederland voor ons zien en hoop dat mensen wilskracht, veerkracht en inspiratie voor hun eigen leven uit het boek halen.

Juist nu zien we binnen onze gemeenschap dat er mooie kansen ontstaan op verschillende plekken en dat mensen bijzondere dingen doen. Wij, de derde en vierde generatie, krijgen nu de mogelijkheid om hoogopgeleid en creatief te zijn. We hebben rechters, theatermakers, acteurs en nu zelfs ook schrijvers. Ik hoop dat mensen inzien dat we samen een mooie toekomst tegemoet gaan.’

Waarom is dit thema juist nu zo actueel?

‘Het boek verschijnt op 14 maart, een week voor de herdenking van 75 jaar Molukkers in Nederland. Op die dag wordt stilgestaan bij pijnlijke momenten uit onze gezamenlijke geschiedenis. Het is belangrijk om dat te herdenken, maar ik hoop met mijn boek juist de toekomst te belichten.

De derde en vierde generatie krijgen eindelijk de ruimte om over dit onderwerp te praten. Ondanks dat het een zwaar thema is, denk ik dat het steeds beter gaat binnen de gemeenschap. Daarnaast geloof ik dat iedereen, niet alleen Molukkers, weleens worstelt met zijn of haar identiteit. Ik wil laten zien dat dit normaal is en dat mensen daarin niet de enige zijn.’