12 juni 2026 – Boedapest
Isabella van de Luijtgaarden & Noor Prummel
“I love you Valerie!”, schreeuwt een man achterin in een hoekje van de bar nadat het nummer 55 op een klein roze balletje werd opgenoemd. De man komt van achter de bar naar voren gerend en kijkt de twee meter lange vrouw met een witte blow-out hoopvol aan. Dan roept ze: “Hij heeft BINGO!” De avond bruist en de eerste kaarten zijn bijna helemaal gevuld.
Binnen een soort controversiële wereld leven dit soort avonden door de samenleving in Boedapest. “Als je bingo hebt schreeuw dan naar je moeder: “I love you Valerie!” roept de vrouw op hoge zwarte hakken en een iets te strak pakje voor in de zaal. De avond wordt georganiseerd door Valerie Divine. Een Hongaarse dragqueen die van dit haar levenswerk maakt.
Jarenlang schetste de vorige regering onder leiding van Viktor Orbán een conservatief en anti-LHBTIQ+-beeld naar de buitenwereld, onder andere via strenge wetgeving. Dat steden zoals Boedapest hierin progressiever zijn, neemt niet weg dat in andere delen van Hongarije, met name op het platteland, nog veel ruimte is voor verbetering.
Vorig jaar op 15 april trad er een nieuwe discriminatie wet in werking. Door deze wet konden pride-evenementen verboden worden in Hongarije. Nu ongeveer één jaar later is er een regimewisseling geweest en staat Pride voor de deur. Péter Magyar heeft meermaals zijn steun uitgesproken voor gelijkheid en vrijheid. Echter heeft hij nog geen stappen ondernomen om deze wetgeving terug te draaien. Toch zal ook dit jaar weer een mars komen en hoe groot deze zal zijn is nog maar de vraag. Uit heel Europa trokken voor de vorige editie zo’n 200.000 mensen naar Boedapest.
“Ik denk dat pride dit jaar nog veel groter wordt dan vorig jaar,” begint hij wanneer we hem op een rustiger moment ontmoetten bij een gay-bar in het hart van Boedapest, naast de rivier. Valerie Divine, gaat zonder de drag, door het leven als Szabolcs Farkas (30). Weliswaar zonder overlijnde lippen en een glitter panty, maar dezelfde stralende persoonlijkheid. Hij wijst naar de brug waar men vorig jaar overheen liep: “Mensen stonden ruim twee uur vast en je kon geen kant op. Het was prachtig.”
“Ik denk er zo over: ondanks het feit dat ik de Hongaarse samenleving over het algemeen erg tolerant vind, is er vooral in de rest van het land nog veel ruimte voor de verbetering. Echt heel veel. Je moet Boedapest daarin zien als een bubbel. Het beeld dat vanuit Hongarije de rest van de wereld bereikte is in de Westerse media erg overdreven. De meeste Hongaren waren het er ook niet mee eens,” vertelt hij.
“Ondanks alles ben ik altijd trots gebleven om Hongaar te zijn.”
Zijn leven in drag duurt nog niet heel lang. Vijf jaar om precies te zijn. Net zo lang als dat hij in Boedapest woont. “Ik ben geboren en getogen vlak bij de grens met Slowakije. Mijn jeugd was heel vreugdevol en mijn ouders en grootouders waren allemaal heel zorgzaam en liefdevol. Ik heb veel goede eigenschappen meegekregen, wat zeker terug te zien is in mijn karakter,” vertelt Szabolcs.
Hij was 24 toen hij zijn spullen pakten en van een klein dorpje naar de grote stad trok. Zijn vader, naar wie die echt op kijkt, kocht voor hem een appartement naast het stadspark. “Doordat mijn vader kapitein was van een cruiseschip was hij niet veel thuis. Ik woonde daarom met mijn moeder bij mijn grootouders. Ik zou zeggen dat mijn mooiste herinneringen verbonden zijn aan daar.”
“Mijn vader was vaak weg, maar op alle mogelijke manieren probeerde hij te laten blijken hoeveel hij van me hield, ik kijk erg op naar hem. Dat ik zo makkelijk met mensen kan verbinden en een goede host ben van mijn shows, komt voort uit wat ik van mijn ouders heb geleerd.”
Voor hem is drag geen simpele verkleedpartij, maar een diepgewortelde passie die voortkomt uit een jeugddroom. “Ik ben altijd heel er geïnteresseerd geweest in acteren. Mijn leven is uiteindelijk niet die richting opgegaan, maar in deze kunstvorm kan ik die passie wel volledig kwijt”, legt hij uit.
Een van zijn grootste inspiratiebronnen is Dame Edna Everage, de wereldberoemde Australische dragartiest. “Zij zei altijd: wat is er mooier dan mensen aan het lachen te maken? Ik denk dat dat altijd een deel van mijn identiteit is geweest.” Pas toen hij naar de progressieve stad Boedapest verhuisde en de lokale homoscene ontdekte, vielen de puzzelstukjes op zijn plek. Hij zag de dragshows in de stad en wist meteen: dit kan ik ook. “Het heeft altijd in me gezeten maar in Boedapest kon ik zijn wie ik wilde zijn.”
Voor Szabolcs gaat drag bovendien verder dan alleen optreden. Hij ziet het ook als een vorm van activisme. “Drag op zichzelf is eigenlijk al een vorm van activisme”, vertelt hij. Volgens hem speelden dragqueens en travestieten een belangrijke rol tijdens de Stonewall-rellen in New York, een belangrijk moment in de geschiedenis van de LHBTIQ+-beweging. “Dat geeft mij trots. Dat ik onderdeel mag zijn van die erfenis en kan opkomen voor mensen die misschien zelf niet altijd gehoord worden.”
Zijn allereerste optreden was nog niet voor een groot publiek, maar in een appartement in Boedapest. “Mijn nicht merkte dat ik geïnteresseerd raakte in drag en nodigde me uit voor het vrijgezellenfeest van een vriendin”, lacht hij. “Ik zag er eigenlijk vreselijk uit. De meiden deden mijn make-up, de pruik was verschrikkelijk en ik droeg een geleende jurk van een vriendin. Maar het was ontzettend grappig.”
Dat grappig houdt die er nu nog steeds in bij zijn shows en bingo’s. Hij schreeuwt de gekste quotes door de microfoon van: “Give it up if you like my ass!” tot “Ik heb mijn Netflix- en HBO-abonnement stopgezet, omdat de politiek interessanter is om de kijken in deze tijd” om zijn publiek aan het lachen te maken.
Drag biedt de ultieme creatieve vrijheid. “Je stapt in een verzonnen personage dat je op alle mogelijke manieren kan transformeren. Dat vind ik het mooiste aan drag. Als klein kind vond ik het altijd leuk om voor familie op te treden. Ik leerde dan stukjes uit tekenfilms uit mijn hoofd en performde dat voor familie. Vandaag de dag verwerkt ik deze karakters nog steeds in mijn acts, zoals Maleficent, de boze tovenares van het sprookje Doornroosje.”
2020 was het jaar dat hij door brak. Hij deed toen mee aan de dragcompetitie, Drag Queen Hungary, die hij vervolgens won. Zijn moeder en zus zaten toen in het publiek. “Mijn moeder kon niet stoppen met huilen. Ze was enorm trots”, vertelt hij met een grote grijns op zijn gezicht. “Al mijn,” hij corrigeert zich; “de meeste van mijn familieledenzijn zijn heel ondersteunend en liefdevol. Niet iedereen begrijpt het, maar accepteert het wel. Ik voel me gelukkig dat mijn familie mij support, want helaas heeft niet iedereen in Hongarije zoveel geluk.
Hij realiseert zich tegelijkertijd dat niet iedereen zoveel geluk heeft als hij. Onder zijn vrienden bevinden zich mensen die na hun coming-out jarenlang geen contact meer hadden met hun ouders of zelfs volledig uit de familie werden verstoten. “Ik voel me echt gezegend met de familie die ik heb”, zegt hij. “Niet iedereen in Hongarije heeft dat geluk.”
“De moeder van mijn moeder leeft nog, maar door omstandigheden kan ze mij niet komen opzoeken. Gelukkig bestaat YouTube en kan ze veel van mijn shows terugkijken. Ze is super lief, want ze heeft nu ontdekt hoe ze mij kan terugzien en dan belt ze me op met o my god ik heb je geweldige optreden weer bekeken!”
“…dat wat ik doe goed is en hier een plek heeft”
Het leven binnen de LHBTIQ+-gemeenschap verliep de afgelopen jaren niet gemakkelijk. Discriminerende wetten en een overheid die je niet accepteert komt hard binnen bij de gemeenschap. “Mentaal gezien was het echt niet makkelijk om ermee om te gaan”, geeft hij toe. “Heel vaak dacht ik erover na of ik misschien ergens anders zou moeten wonen. Ik vroeg me af wat er zou gebeuren als de verkiezingen geen verandering zouden brengen. Dan dacht ik bij mezelf: oké, ik heb mijn best gedaan, ik heb echt alles gegeven wat ik kon, maar dan is het tijd om te vertrekken.”
Toch koos hij ervoor om te blijven en zijn stem te laten horen. “Wanneer ik ga zitten om mijn make-up te doen, houd ik altijd in gedachten dat het niet alleen om mij gaat. Ik kreeg bijvoorbeeld berichten op Instagram van een aantal gasten die zeiden: ‘Oh mijn God, ik heb een vreselijke week gehad, maar toen ik naar jouw show kwam, kon ik al mijn problemen even vergeten. Dit alles heeft me echt op de been gehouden. Het heeft me echt gefocust gehouden. Dat wat ik doe goed is en hier een plek heeft. Ik ben zowel artiest als activist.”
“Hopelijk doet de premier de volgende keer ook mee met de bingo”
Op de wekelijkse drag bingo’s die Szabolcs als Valerie Divine presenteert, is mensen laten lachen het allerbelangrijkst. Elke week is anders, maar de geïmproviseerde grappen blijven altijd. Vaak gaan deze over mensen in het publiek, over haar billen of het weer. Maar soms komt er ook een beetje politiek bij kijken. “Hopelijk doet de premier de volgende keer ook mee met de bingo,” schreeuwt Valerie door de bar. Even later klinkt het door de ruimte: “Handen omhoog als je Peter Magyar een aantrekkelijke man vindt!” Iedereen joelt en lacht het uit.
Op 12 april veranderde alles. “Ik heb Boedapest echt nog nooit zo gezien, het was historisch”, vertelt Szabolcs met stralende ogen. Tijdens de overwinningsspeech van Péter Maygar was Szabolcs met een groep vrienden aanwezig op het Bátthyány plein. “Het meest belangrijk voor mij en voor de gemeenschap was dat we eindelijk hoorden van een Hongaarse politicus, dat dit een land zal zijn waar niemand vervolgd of uitgesloten wordt, alleen maar omdat ze van iemand houden”, legt hij met emotie in zijn stem te horen uit. “Zelfs als die liefde anders is dan die van de overgrote meerderheid.” Het markeert een kantelpunt na jaren van uitsluiting en politieke druk. Szalbolcs voegt eraan toe dat die er eerlijk gezegd geen woorden voor heeft wat die speech met hem deed. “Ik huilde net zoals iedereen.”
Een toekomstperspectief heeft Szabolcs nog niet per se. Wel ziet hij al kleine veranderingen. Je kan letterlijk zien aan de mensen op straat dat het nu anders is. Als je een winkel binnenloopt of door een park loopt, mensen zien eruit alsof de enorme steen die op hun schouders rustte, gewoon van ze af is gegleden.
“Ondanks dat ik nu overweldigd ben door geluk, ben ik nog steeds voorzichtig. Na zoveel jaren pijn en allemaal problemen is het niet makkelijk om te vertrouwen.”
Translated version:
An underworld of wigs, make-up and high heels
12 June 2026 – Budapest
Isabella van de Luijtgaarden & Noor Prummel
“I love you Valerie!” a man shouts from a corner at the back of the bar after the number 55 is called from a small pink bingo ball. The man runs out from behind the bar and looks hopefully at the two-metre-tall woman with a white blowout hairstyle. Then she calls out: “He has BINGO!” The evening is buzzing and the first bingo cards are almost completely filled.
Within a kind of controversial world, evenings like these continue to exist in Budapest. “If you get bingo, shout to your mother: ‘I love you Valerie!’” the woman in high black heels and a slightly too-tight outfit calls out to the room. The evening is organised by Valerie Divine, a Hungarian drag queen who has made it her life’s work.
For years, the previous government led by Viktor Orbán presented a conservative and anti-LGBTQ+ image to the outside world, partly through strict legislation. The fact that cities such as Budapest are more progressive does not change that, in other parts of Hungary, especially in the countryside, there is still a great deal of room for improvement.
Last year, on 15 April, a new discriminatory law came into force. This law made it possible to ban Pride events in Hungary. Now, about a year later, there has been a change of government and Pride is just around the corner. Péter Magyar has repeatedly expressed his support for equality and freedom. However, he has not yet taken any steps to reverse this legislation. Even so, there will once again be a Pride march this year, and how large it will be remains to be seen. For the previous edition, around 200,000 people travelled from across Europe to Budapest.
“I think Pride will be even bigger this year than it was last year,” he begins when we meet him during a quieter moment at a gay bar in the heart of Budapest, next to the river. Without the drag, Valerie Divine goes through life as Szabolcs Farkas (30). Without the overlined lips and glitter tights, but with the same radiant personality. He points towards the bridge where people marched last year: “People were stuck there for more than two hours and you couldn’t go anywhere. It was beautiful.”
“This is how I see it: despite the fact that I think Hungarian society is generally very tolerant, there is still a lot of room for improvement in the rest of the country. A lot. You have to see Budapest as a bubble. The image of Hungary that reached the rest of the world was greatly exaggerated in the Western media. Most Hungarians didn’t agree with it either,” he says.
“Despite everything, I have always remained proud to be Hungarian.”
His life in drag has not been very long. Five years, to be exact. Just as long as he has lived in Budapest. “I was born and raised near the Slovak border. My childhood was full of joy and my parents and grandparents were all caring and loving. They gave me many good qualities, which are definitely reflected in my character,” Szabolcs says.
He was 24 when he packed his belongings and moved from a small village to the big city. His father, whom he deeply admires, bought him an apartment next to the city park. “Because my father was a cruise ship captain, he wasn’t home very often. I therefore lived with my mother at my grandparents’ house. I would say my best memories are connected to that place.”
“My father was often away, but in every possible way he tried to show me how much he loved me. I really look up to him. The fact that I connect so easily with people and that I’m a good host during my shows comes from what I learned from my parents.”
For him, drag is not simply dressing up, but a deeply rooted passion that comes from a childhood dream. “I’ve always been very interested in acting. My life didn’t end up going in that direction, but through this art form I can fully express that passion,” he explains.
One of his greatest inspirations is Dame Edna Everage, the world-famous Australian drag performer. “She always said: what could be more beautiful than making people laugh? I think that’s always been part of my identity.” It wasn’t until he moved to the progressive city of Budapest and discovered the local gay scene that all the pieces finally fell into place. He saw the drag shows in the city and immediately knew: I can do this too. “It had always been inside me, but in Budapest I could be who I wanted to be.”
For Szabolcs, drag goes beyond performing alone. He also sees it as a form of activism. “Drag itself is actually already a form of activism,” he says. According to him, drag queens and transvestites played an important role during the Stonewall riots in New York, a defining moment in LGBTQ+ history. “That makes me proud. That I get to be part of that legacy and stand up for people who may not always have a voice themselves.”
His very first performance was not for a large audience, but in an apartment in Budapest. “My cousin noticed I was becoming interested in drag and invited me to perform at a friend’s bachelorette party,” he laughs. “I actually looked terrible. The girls did my make-up, the wig was awful and I was wearing a borrowed dress from a friend. But it was incredibly funny.”
That sense of humour is still very much part of his shows and bingo nights today. He shouts the craziest lines into the microphone, from: “Give it up if you like my ass!” to “I cancelled my Netflix and HBO subscriptions because politics is much more interesting to watch these days,” just to make the audience laugh.
Drag offers the ultimate creative freedom. “You step into an imaginary character that you can transform in every possible way. That’s what I love most about drag. As a little child, I always loved performing for my family. I memorised scenes from cartoons and performed them for them. Today I still incorporate these characters into my acts, such as Maleficent, the evil sorceress from Sleeping Beauty.”
2020 was the year he broke through. He competed in the drag competition Drag Queen Hungary, which he went on to win. His mother and sister were sitting in the audience. “My mother couldn’t stop crying. She was incredibly proud,” he says with a huge grin. “All my…” he corrects himself; “most of my family members are very supportive and loving. Not everyone understands it, but they do accept it. I feel lucky that my family supports me, because unfortunately not everyone in Hungary is that fortunate.”
At the same time, he realises that not everyone is as lucky as he is. Among his friends are people who, after coming out, had no contact with their parents for years or were completely rejected by their families. “I truly feel blessed with the family I have,” he says. “Not everyone in Hungary has that kind of luck.”
“My mother’s mother is still alive, but because of circumstances she can’t come and visit me. Fortunately, YouTube exists and she can watch many of my shows there. She’s so sweet because she’s now figured out how to watch me again, and then she’ll call me and say: ‘Oh my God, I watched your wonderful performance again!’”
“…that what I do is good and that it has a place here.”
Life within the LGBTQ+ community has not been easy over the past few years. Discriminatory laws and a government that does not accept you take a heavy mental toll. “Mentally, it really wasn’t easy to deal with,” he admits. “Very often I thought about whether I should perhaps live somewhere else. I wondered what would happen if the elections didn’t bring any change. Then I told myself: okay, I’ve done my best, I’ve really given everything I could, but then it’s time to leave.”
Yet he chose to stay and make his voice heard. “Whenever I sit down to do my make-up, I always keep in mind that it’s not just about me. For example, I received messages on Instagram from people saying: ‘Oh my God, I’ve had a terrible week, but when I came to your show I could forget all my problems for a while.’ All of that has really kept me going. It has kept me focused. That what I do is good and that it has a place here. I am both an artist and an activist.”
“Hopefully the Prime Minister will join the bingo next time.”
At the weekly drag bingo nights hosted by Szabolcs as Valerie Divine, making people laugh is the most important thing. Every week is different, but the improvised jokes are always there. They’re often about people in the audience, her butt, or the weather. But sometimes politics also sneaks in.
“Hopefully the Prime Minister will join the bingo next time!” Valerie shouts across the bar. Moments later another line echoes through the room: “Hands up if you think Péter Magyar is an attractive man!” Everyone cheers and laughs.
On 12 April, everything changed. “I’ve honestly never seen Budapest like that before. It was historic,” Szabolcs says, his eyes shining. During Péter Magyar’s victory speech, Szabolcs stood among a group of friends at Batthyány Square. “The most important thing for me and for the community was that we finally heard a Hungarian politician say that this will be a country where no one will be persecuted or excluded simply because of who they love,” he says, emotion clearly audible in his voice. “Even if that love is different from that of the overwhelming majority.” It marks a turning point after years of exclusion and political pressure. Szabolcs adds that, honestly, he has no words for what that speech meant to him. “I cried, just like everyone else.”
Szabolcs does not necessarily have a clear vision of the future yet. But he already notices small changes. “You can literally see it in people on the streets now. When you walk into a shop or through a park, people look as if the enormous stone that had been resting on their shoulders has simply slipped off.”
“Even though I am overwhelmed with happiness now, I am still cautious. After so many years of pain and so many problems, it isn’t easy to trust.”
